Ranya (Rûdaw) - Ranya kent merkezinde yarım asra yakın süredir aynı iskemlede ayakkabı tamirciliği yapan 75 yaşındaki Abdullah Salih, gelişen teknolojiye ve hazır giyim sektörüne inat mesleğini ilk günkü azmiyle sürdürüyor.
Ranya kent merkezinde, ezan sesiyle çarşı kalabalığının birbirine karıştığı noktada, yarım asırdır hiç susmayan emektar bir makine sesi yankılanıyor. Bu ses, 12 çocuklu bir ailenin geçim kaynağı olan 75 yaşındaki Mam Abdullah’ın (Abdullah Salih) dükkânından geliyor.
1979 yılından bu yana aynı sandalyede ayakkabı, çanta ve kemer tamiratı yapan Mam Abdullah, 47 yılı aşkın süredir çevikliği ve mesleğine olan sadakatiyle Ranya halkına hizmet veriyor. Yılların yorgunluğuna rağmen işini severek yapan Mam Abdullah, mesleğe başlama serüvenini şu sözlerle anlatıyor:
"1979'dan beri bu işi yapıyorum kurban olduğum. Ailemi bu dükkânla geçindirdim, 12 çocuk yetiştirdim. Hepsi Allah'ın keremiyle oldu. Benden başka kimsenin bu işi yapmayacağını biliyorum, buna kanaat ettim ve bu bana yetiyor."
"Parası olmayanın ayakkabısını ücretsiz tamir ettim"
Piyasanın genel durumuna ve ekonomik zorluklara da değinen deneyimli usta, mesleğinin sadece ticari bir faaliyet değil, aynı zamanda derin bir toplumsal dayanışma örneği olduğunu vurguluyor. Dar gelirli vatandaşları asla geri çevirmediğinin altını çizen Mam Abdullah, geçmişten bugüne uzanan meslek ahlakını şu şekilde özetliyor:
"İnsanların parası yok. Parası olsa her mevsim işler iyidir. Zamanında 50 felse karşılığında iş yaptım. Buraya yalınayak gelen de oldu, bin bir çile çeken de. Kaç tane ayakkabı tamir ettim parası yoktu, 'başım gözüm üstüne, hatırın kalsın' dedim. Şimdi aynı ayakkabıyı tamir için dört kez getiren müşterilerim var."
Gençliğinde aldığı makineyle yola devam ediyor
Mam Abdullah'ın dükkânında tıkırdayan makine ve kullandığı malzemeler, mesleğe ilk adım attığı gençlik yıllarından kalma. Hazır giyim ve hızlı tüketim kültürünün her yanı sardığı günümüzde dahi onun küçük dükkânı, el emeğine değer veren sadık müşterilerle dolup taşıyor.
Mesleğini ne zaman bırakacağına dair soruya ise yılların ustası, çalışmaya duyduğu derin tutkuyu gösteren şu yanıtı veriyor:
"Eğer Allah bana hastalık verirse; gözüm, elim ya da aklım işlevini yitirirse o zaman bırakırım. Yoksa elim bir çekiç tuttuğu sürece bu işten vazgeçmeyi hiç düşünmedim."
Mam Abdullah’ın emektar makinesinin sesi, sadece kendi ailesinin değil, Ranya çarşısının ve kentin ortak hafızasının vazgeçilmez bir parçası olmaya devam ediyor.
.jpg&w=3840&q=75)
