“İnsanın kaybedeceği tek bir hayatının olması ne kadar tuhaf...” Kim söyledi bu sözü, Jîyan? Kim! Yürüyorum, yürüyorum. Kimseyi göremiyorum. Sen söylemişsindir bu sözü. Bu söz ancak senin ağzından çıkabilir. Sen ancak böyle bir sözü söyleyebilirsin. Böyle basit kelimeler ancak senin dilinde bir anlam kazanır. Başkası değil. Başkasında değil. Ancak sen. Bense hep giden, yollarda ömrünü tüketen... Ah, bir bilsen!
Gözlerinin içine bakıyorum ve gözlerimin önünde, içimi yakarak kaybolan o tek hayatını görüyorum. Sadece ben mi görüyorum senin gerçeğini veyahut bizim onulmaz boşluğumuzu? Bilemiyorum. Son kurşunu kendine saklamak gibi, Hitler’e ölüm temrinleri yaptırmak gibi… Düşman karşısında yapacağın hiçbir şey yoktur. Ölmek veyahut teslim olmak… Senin karşında işte bu haldeyim. Siyanür bakışlar. Panzerli gülüşler. Molotof adımlar. Acı biberli nefes alıp vermeler. Kaybolan umutlar ve apansız biten hayatlar. Bizden kalan. Adını Jîyan koyduğum.
Dünya bir anlam ifade ediyor mu böyle bir yerde? Anlam ifade eden nedir? Biten o tek hayat oluyor. Bir türlü üstünü getiremediğimiz hayatlarımız. Bir türlü bir yere oturtamadığımız, öznesini bir başkasında yitirdiğimiz hikâyelerimiz. Bir türlü sonunu getiremediğimiz masallarımız. Bir vardık, bin yoktuk Jîyan. Bunu en iyi sen biliyordun, bu yüzden hep susuyordun.
Başka yolun yok gayri. Yangın kusma vaktidir. Kendini ifade edebilirsin artık. Can pazarına çıkarılmıştır aşk yeminlerimiz. Genç cesetler tebessüm etmiyor artık eskisi gibi. Toprak firak kokuyor. Vakti hazan. İnsan ölüm soluyor. Vakti figan. Bir günün sonunda neye benzer insan? Kendinden kaçabildiği kadar… Biz kendimizden ne kadar kaçabiliriz? Hele ki böylesi adsız bir coğrafyada yaşadıklarımıza nasıl bir isim verebiliriz? Ben senin adına Jîyan diyorum. Hep öyle kal. Bende. Kalbimde. Suskunluğumda. Başkalarında yaktığımız hikâyemizde.
Sen Jîyan, her dem bahtıma can veren, yarınlarıma kan revan olan. Ağlamak vaktidir. Kaybediyorsun tek hayatını. Bu güzel bahar gününde bir başına ölmek ne tuhaf… Senin gibi yürümek sefil kaldırımlarımızda… Ellerin ellerimde, gözlerin gözlerimde kaybolmuş, kalbin kalbimde, tenin tenimde mecz olunmuş; hayata yeniden başlamak başka bir yerde, başka bir zaman diliminde. Var mı mümkünatı?
Yabansı olan, gözlerimin önünde soluduğunu görmek; fakat hiçbir şey yapamamak. Çaresizliğin son hâline maruz kalmak… Kaç hayat daha var sende? Ölünce biter misin diğerleri gibi, yoksa başlar mısın hayata yeniden düştüğün yerden, Civan gibi, Leyla gibi, Şevin gibi?
Yaşam senden nefes alıp veriyor Jîyan. Bir bilsen… Fakat hiç büyümesen, değişmesen, gitmesen, uzaklaşmasan… Hep düşündüğüm gibi bende kalsan bir gül gibi. Adını Jîyan koydum bu yüzden. Yüzünde sükûnete kavuşur Dicle, Fırat. Ben yüzünde unuturum ölümü. Bütün çocuklarımız el ele. Îlon, bir garip hazan. Solîn, tarumar edilmiş gönül bahçemiz. Liyan, yetim kalan çığlığımız. Ve diğerleri.
Hasretlik kesilirken bütün yarınlarım, ne de çok yurduma benzersin. Dili yoktur gidişlerin, ayrılıkların. Bilirsin. Sen ezberletmiştin bana bütün bunları. Sevginin içine gizlenmiş ölümcül zehri. Nefretini bileyen aşikâr yalanları... Hayat bizden fazladır fakat hayatı hayat yapan kalbimizdeki aşktır. Aşk bir tutamaktır. Ay tutulması, güneş tutulması, insan tutulması. Karar: Tutukluk hâlinin devamı…
Geceye çaldırdığımda düşlerini, içimden kopup gelen bir çığlıkla “Jîyan!” demiştim, “Jîyan!” diye uyanmıştım ıslak yatağımdan. “Ne de çok benziyorsun bana, hasretime ve yurduma!” Yalnızlığın heykelini diktim kalbime. Ayrıldım kendimden, ötekilerden, dünyadan, bütün âlemlerden. Düştü yıldızlarım yer yüzlü karanlıklara. Gördün mü? Gördün mü nasıl öldüğümü, yalnızlık mezarına nasıl diri diri gömüldüğümü? Şahidim sen ol, O’nun huzurunda. Şahidim, yani yaşama sebebim: Ölüm sebebim.
Candır bu Jîyan. Sevginin ötesinde ne vardır ve sevginin ötesine ne kalır? Söyler misin ey can? Ellerini tutuyorum. Evinin yolunu tutuyorsun. Zagros’a bakıp efkârlanıyorsun, için için ağlıyorsun. Benim hâlim pür melalim: “Dağlar var aramızda. Sonra hasretliği büyüten aşkımızı yakıp yıkan sınırlar...” Senin sözlerin. Gözlerine benzeyen sözlerin... Yolculuk şarkılarına tutulduğumuz zamanları hatırlatıyor mu sözlerin, bu hâlin? Van’dan çıkmıştık, göle bakıp hüznün bin bir çeşidinde demleniyorduk. Köşe bucak, aşk… İçeriden dışarıya ayrılık, dışarıdan içeriye firak...
Gençlik rüzgârları esiyor başımızda. Hayata öteki tarafından yaklaşıyorsun. Sloganlara tutulmuşsun. Ötekilere umut olmuşsun kendi dipsiz, dehşetli umutsuzluğunun içinde. Nasıl dayanırsın, yaşarsın? Bir başına kalmışsın ve mayıs yağmurlarında ıslanmışsın. Ellerini bir tutsam büsbütün gideceğim. Belki de senden kaçacağım son bir çareyle, kendime sığınacağım can havliyle. Ellerini bir tutsam, sana Jîyan desem. Canım, gülüm, bebeğim. Îlon’u getirsem sana. Vaat edilmiş toprak: Yasak aşk; uzaklarda yaşamak. Böyle içli içli ağlamak, sana yaklaşmak, kaleme kâğıda sarılmak. Dilimin ucunda dinamitlenmiş sözcüklerle kalmak…
Biter mi ayrılıklar? Nerede başlar hayat? İlk suyum gizlenmişse ilk gözyaşlarıma, seni nerede aramalıyım her şeyin adı Jîyan olmuşken, seni kime sorayım? Avuçlarımda varlığımın ılık suyu. İlk cinayetin kanlı toprağı… İlk pişmanlıklar. İlk sevmeler. Dünya giryan, sende başlayıp sende biten. Dünya, Jîyan. Bir bilsen, erken ayrılmaları, geç kavuşmaları. Sırtımı sıvazlıyor mayıs rüzgârları. Senin ellerinden çıkmış, kokuna bezenmiş bir Jîyan rüzgârı.
(Yazılar, yazarların görüşlerini yansıtmaktadır. Rûdaw Medya Grubu'nun kurumsal bakış açısıyla örtüşebilir ya da örtüşmeyebilir)




